De Droom Die Haar Stief­moeder naar het Graf Leidde

Het dorp Polstead, in het glooiende graafschap Suffolk in het oosten van Engeland, telde in 1827 nog geen duizend inwoners. Het was het soort plek waar iedereen elkaars naam kende, waar de kerkklok het ritme van de dag bepaalde, en waar een schuur met een rood pannendak aan de rand van een korenveld een herkenningspunt was dat geen nadere uitleg behoefde. De bewoners noemden hem simpelweg de Red Barn. Het was een opslagplaats voor graan, een plek waar boeren hun gereedschap stalden, en soms, als de avond viel en het dorp stil werd, een ontmoetingsplek voor geliefden die niet gezien wilden worden.

Maria Marten was 25 jaar oud en de dochter van Thomas Marten, een mollenvanger. Haar moeder was overleden toen Maria nog jong was, en haar vader was hertrouwd met een vrouw die eveneens Ann heette. Maria had al een bewogen leven achter de rug voor iemand van haar leeftijd. Ze had een kind gekregen van een man genaamd Thomas Corder, maar dat kind was jong gestorven. Daarna had ze een relatie gehad met Peter Matthews, een andere man uit de omgeving, en ook uit die verbintenis was een kind geboren. Maar het was de jongere broer van Thomas Corder: William Corder, die uiteindelijk de man werd met wie Maria's lot onlosmakelijk verbonden raakte.

William Corder was de zoon van een relatief welgestelde boerenfamilie uit Polstead. Hij was geen arbeider met eeltige handen, maar een jongeman die zich kleedde als iemand van stand, die praatte over toekomstplannen en ambities die groter waren dan het dorp waarin hij was opgegroeid. Hij en Maria kregen samen een kind, maar ook dat kind stierf kort na de geboorte. De omstandigheden van dat overlijden zouden later vragen oproepen, maar in het voorjaar van 1827 leek er voor de buitenwereld maar één ding van belang: William en Maria zouden gaan trouwen.

Dat was althans wat William beweerde.

Er was een probleem. Maria had een buitenechtelijk kind, het kind van Peter Matthews leefde nog, en in het Engeland van de jaren 1820 was dat een bron van schande. Er bestonden wetten die ongehuwde moeders konden bestraffen, en er deden geruchten de ronde dat de kerkelijke autoriteiten Maria zouden vervolgen wegens haar ongetrouwde moederschap. William Corder bood een oplossing: ze zouden samen weglopen. Elopen, noemden ze dat. Ze zouden naar Ipswich gaan, daar trouwen, en een nieuw leven beginnen, weg van de roddels en de schande.

Op 18 mei 1827 maakte Maria zich klaar om te vertrekken. William had haar gevraagd om mannenkleding aan te trekken, een vermomming, zei hij, zodat niemand haar zou herkennen als ze samen het dorp verlieten. Het was een vreemd verzoek, maar Maria stemde in. Ze trok een broek en een jas aan, nam afscheid van haar stiefmoeder Ann, en liep in de richting van de Red Barn, waar William op haar zou wachten.

Het was het laatste moment dat iemand in Polstead Maria Marten levend zag.

De dagen na haar vertrek verliepen zonder alarm. William Corder verscheen nog in het dorp en vertelde aan iedereen die het wilde horen dat Maria en hij waren vertrokken, dat ze veilig was, dat ze inmiddels op het Isle of Wight woonden en getrouwd waren. Thomas Marten, Maria's vader, had geen reden om te twijfelen. William was immers de vader van Maria's overleden kind, een man uit een gerespecteerde familie. Als hij zei dat Maria veilig was, dan was Maria veilig.

Maar de weken werden maanden, en Maria schreef niet.

William had daar een verklaring voor. Maria was ziek, zei hij. Ze kon niet schrijven. Of: ze hadden het druk met de verhuizing. Of: de post was onbetrouwbaar. Telkens als Thomas Marten of zijn vrouw Ann vroegen wanneer ze iets van Maria zouden horen, had William een nieuw excuus. En telkens als het excuus begon te slijten, stuurde William een brief. Niet van Maria zelf, maar namens haar, in zijn eigen handschrift, met de mededeling dat het goed ging en dat ze snel zou schrijven.

De brieven kwamen uit Londen. William Corder was namelijk niet naar het Isle of Wight gegaan. Hij was naar Londen vertrokken, alleen, en had daar een nieuw leven opgebouwd. Hij plaatste een advertentie in een krant: The Times, volgens sommige bronnen, of de Morning Herald, waarin hij zichzelf presenteerde als een welgestelde vrijgezel die op zoek was naar een echtgenote. Een vrouw genaamd Mary Moore reageerde op de advertentie. Ze runden samen een klein pension in de wijk Ealing, en in het najaar van 1827 trouwden William Corder en Mary Moore.

Terwijl William in Londen een nieuw huwelijk begon, lag Maria Marten begraven onder de vloer van de Red Barn in Polstead. Haar lichaam was in een zak gestopt en bedekt met aarde, op de plek waar normaal graan werd opgeslagen. Niemand had reden om in de schuur te graven. Niemand had reden om te zoeken.

Bijna een jaar lang bleef het stil.

Wat er in de winter van 1827 op 1828 precies gebeurde in het huishouden van Thomas en Ann Marten is het onderdeel van deze zaak dat het moeilijkst te verifiëren valt, en tegelijkertijd het onderdeel dat de zaak wereldberoemd zou maken. Ann Marten, Maria's stiefmoeder, begon te spreken over dromen. Terugkerende dromen. Dromen waarin Maria niet op het Isle of Wight woonde, niet gelukkig getrouwd was, niet veilig was, maar dood. Vermoord. Begraven in de Red Barn.

De precieze inhoud van die dromen, het aantal keren dat Ann ze had, de exacte bewoordingen die ze gebruikte, dat alles is in de twee eeuwen sinds de gebeurtenissen aangedikt, verfraaid en herschreven door tientallen schrijvers, toneelmakers en balladenzangers. Wat vaststaat, is dit: Ann Marten vertelde haar man Thomas dat ze ervan overtuigd was dat Maria in de Red Barn lag. En Thomas Marten, de mollenvanger die zijn hele leven met een schep in de grond had gewerkt, besloot te gaan graven.

Het was 19 april 1828. Elf maanden na Maria's verdwijning.

Thomas Marten liep die ochtend van zijn huis naar de Red Barn. De schuur stond aan de rand van een veld, een paar honderd meter van de dichtstbijzijnde huizen. Het rode pannendak was zichtbaar vanaf de weg, maar de binnenkant van de schuur was donker en stoffig, gevuld met de geur van oud graan en vochtig hout. Thomas had zijn schep meegenomen, hetzelfde gereedschap waarmee hij dagelijks mollengangen opgroef.

Hij begon te graven op de plek waar het graan was opgeslagen. De grond was losser dan hij had verwacht. Na een paar spadesteken stootte het metaal op iets zachts. Thomas groef verder, voorzichtiger nu, en binnen enkele minuten werd de rand van een juten zak zichtbaar. De stof was donker verkleurd en vochtig. Thomas trok de zak open.

De geur die vrijkwam was onmiskenbaar. In de zak lagen de stoffelijke resten van een vrouw. Het lichaam was sterk ontbonden, elf maanden in de vochtige Suffolk-grond hadden hun werk gedaan, maar er waren nog genoeg kenmerken herkenbaar om te weten dat dit geen vreemde was. Thomas Marten stond in de Red Barn en keek naar wat er over was van zijn dochter.

Hij liet de schep vallen en rende terug naar het dorp.

Binnen uren was heel Polstead in rep en roer. De lokale constable werd gewaarschuwd, en er werd een formeel onderzoek ingesteld. Het lichaam werd uit de grond gehaald en naar de Cock Inn gebracht, het dorpscafé dat dienstdeed als locatie voor de lijkschouw, het zogenaamde inquest. In het Engeland van 1828 was een inquest een openbare procedure, geleid door een coroner, waarbij getuigen werden gehoord en een jury moest vaststellen wat de doodsoorzaak was.

De identificatie van het lichaam was cruciaal. Maria's zus, die eveneens Ann heette, werd gevraagd om de resten te bekijken. Ondanks de verregaande ontbinding waren er details die alleen een familielid kon herkennen. Een van de meest doorslaggevende was Maria's gebit: ze miste een tand, en in de kaak van het lichaam ontbrak precies dezelfde tand op precies dezelfde plek. Haar zus identificeerde het lichaam als dat van Maria Marten.

Maar er was meer. Rond de nek van het lichaam zat een groene zakdoek, strak aangetrokken. Meerdere getuigen herkenden de zakdoek als eigendom van William Corder. En bij nader onderzoek van de schedel werden beschadigingen gevonden die wezen op geweld, hoewel de exacte doodsoorzaak, gezien de staat van ontbinding, niet met volledige zekerheid kon worden vastgesteld. De jury van het inquest concludeerde desondanks dat Maria Marten was vermoord, en dat William Corder de hoofdverdachte was.

Nu begon de jacht.

De autoriteiten in Suffolk wisten dat William Corder ergens in Engeland moest zijn. De brieven die hij aan de familie Marten had gestuurd, kwamen uit Londen, maar Londen was in 1828 een stad van anderhalf miljoen mensen, een labyrint van straten, steegjes en anonimiteit waar een man makkelijk kon verdwijnen. Er was geen nationale politie, geen georganiseerd opsporingsapparaat zoals dat later in de eeuw zou ontstaan. De lokale magistraat van Polstead schakelde een constable in: James Lea, en gaf hem de opdracht om Corder te vinden.

James Lea reisde naar Londen met weinig meer dan een naam en een vaag adres. De details van zijn zoektocht zijn niet in alle bronnen gelijk overgeleverd, maar het resultaat staat vast: Lea spoorde William Corder op in zijn pension in Ealing, in het westen van Londen. Corder woonde daar met zijn nieuwe vrouw Mary Moore en leidde een ogenschijnlijk respectabel bestaan. Toen Lea op de deur klopte en zich bekendmaakte, moet het voor Corder duidelijk zijn geweest dat zijn dubbelleven voorbij was.

William Corder werd gearresteerd en teruggebracht naar Suffolk.

Het proces begon op 7 augustus 1828 in Shire Hall, het gerechtsgebouw in Bury St Edmunds, de county town van Suffolk. De rechtszaal was afgeladen. De zaak had in de maanden tussen de vondst van het lichaam en het proces een enorme publieke belangstelling gegenereerd. Kranten in heel Engeland hadden erover bericht. De combinatie van een jonge vrouw, een bedrieglijke minnaar, een geheime begraving en, bovenal, de dromen van een stiefmoeder die het lichaam hadden gelokaliseerd, maakte dit tot het soort verhaal dat de Victoriaanse verbeelding in vuur en vlam zette.

De aanklacht was helder: William Corder had Maria Marten vermoord op of rond 18 mei 1827 en haar lichaam begraven in de Red Barn. De bewijslast bestond uit getuigenverklaringen, mensen die Maria voor het laatst hadden gezien toen ze naar de Red Barn liep, de brieven die Corder had gestuurd met leugens over Maria's verblijfplaats, de groene zakdoek rond de nek van het lichaam, en de fysieke sporen van geweld op de resten.

Corder verdedigde zich. Hij beweerde dat Maria zelfmoord had gepleegd. Dat ze zichzelf had doodgeschoten met een pistool dat hij in de schuur had liggen. Dat hij in paniek was geraakt, haar lichaam had begraven, en was gevlucht uit angst dat niemand zijn verhaal zou geloven. Het was een verdediging die op het eerste gezicht niet onmogelijk klonk, maar die op meerdere punten werd ondermijnd door het fysieke bewijs. De beschadigingen aan de schedel leken niet te passen bij een enkel schotwond. De zakdoek rond de nek suggereerde verwurging. En Corders eigen gedrag, de maandenlange leugens, de valse brieven, het nieuwe huwelijk, tekende het beeld van een man die niet in paniek handelde, maar methodisch zijn sporen uitwiste.

De jury had op 8 augustus 1828, na een proces van twee dagen, slechts 35 minuten nodig om tot een oordeel te komen. William Corder werd schuldig bevonden aan moord.

De rechter sprak het doodvonnis uit. Corder zou worden opgehangen.

Op de ochtend van 11 augustus 1828, drie dagen na het vonnis, werd William Corder naar het schavot geleid buiten de gevangenis van Bury St Edmunds. De menigte die was samengekomen om de executie bij te wonen, werd in contemporaine verslagen geschat op vele duizenden mensen. Sommige bronnen spreken van 7000 tot 10.000 toeschouwers, hoewel zulke schattingen in de negentiende eeuw notoir onbetrouwbaar zijn. Wat vaststaat, is dat het een massale gebeurtenis was. Mensen waren van heinde en verre gekomen. Verkopers verkochten pamfletten met het levensverhaal van Corder en Maria. Balladenzangers zongen liederen over de moord. Het was volksvermaak en volksgerecht ineen.

William Corder stond op het schavot, de strop om zijn nek. Volgens de overlevering sprak hij kort voor zijn dood een bekentenis uit, hij gaf toe dat hij Maria had gedood, hoewel de details van zijn bekentenis variëren per bron. De val werd geopend. William Corder stierf op 24-jarige leeftijd.

Maar wat er daarna gebeurde met zijn lichaam, maakt deze zaak nog opmerkelijker dan de moord zelf.

In het Engeland van 1828 gold de Murder Act van 1752, die bepaalde dat de lichamen van geëxecuteerde moordenaars beschikbaar moesten worden gesteld voor anatomisch onderzoek. Het was een extra straf bovenop de dood, de ultieme ontneming van waardigheid. Corders lichaam werd overgebracht naar het West Suffolk General Hospital, waar chirurgen het publiekelijk ontleedden. Maar voordat de dissectie begon, voerden ze een experiment uit dat in die jaren als wetenschappelijke sensatie gold: galvanisme.

Galvanisme was de toepassing van elektrische stroom op dood weefsel, geïnspireerd door de experimenten van Luigi Galvani, die in de jaren 1780 had aangetoond dat elektriciteit spiercontracties kon veroorzaken in dode kikkers. In het begin van de negentiende eeuw waren er meerdere publieke demonstraties geweest waarbij galvanisme werd toegepast op menselijke lichamen, het beroemdste voorbeeld was het experiment van Giovanni Aldini op het lichaam van de geëxecuteerde moordenaar George Forster in 1803, waarbij de gezichtsspieren van het lijk leken te bewegen alsof het tot leven kwam. Het was dit soort experimenten dat Mary Shelley had geïnspireerd bij het schrijven van Frankenstein, gepubliceerd in 1818, tien jaar voor Corders executie.

Op het lichaam van William Corder werden elektroden geplaatst. Stroom werd toegediend. De spieren trokken samen. Het oog leek te openen. De kaak bewoog. Voor de toeschouwers in de zaal, een mengeling van medische studenten, lokale notabelen en nieuwsgierigen, moet het een gruwelijk en fascinerend schouwspel zijn geweest. Het lichaam van de man die Maria Marten had vermoord, leek even terug te komen uit de dood.

Daarna begon de eigenlijke dissectie. Het skelet werd bewaard. De huid van Corders rug werd gelooid en gebruikt om een boek in te binden, het verslag van het proces tegen William Corder. Dit boek bestaat nog steeds. Het wordt bewaard in het Moyse's Hall Museum in Bury St Edmunds, samen met Corders schedel en het scalpel waarmee de dissectie werd uitgevoerd. Het is een van de meest macabere museumstukken in heel Engeland, en het trekt tot op de dag van vandaag bezoekers.

De schedel van Corder kreeg een eigen, merkwaardig tweede leven. In de negentiende eeuw was frenologie, de pseudowetenschap die beweerde dat de vorm van de schedel iets zei over het karakter van een persoon, op het hoogtepunt van haar populariteit. Corders schedel werd onderzocht door frenologen die beweerden dat de bulten en groeven op zijn schedeldak bewezen dat hij aanleg had voor bedrog, geweld en destructiviteit. Het was onzin, wetenschappelijk gezien, maar het paste perfect in het narratief dat het publiek wilde horen: dat William Corder een geboren moordenaar was, dat zijn misdaad letterlijk in zijn botten geschreven stond.

Maar terug naar de dromen.

De vraag die de zaak van Maria Marten onderscheidt van honderden andere moorden in het negentiende-eeuwse Engeland, is de vraag die niemand ooit bevredigend heeft beantwoord: hoe wist Ann Marten dat het lichaam in de Red Barn lag?

Er zijn grofweg drie verklaringen die historici en schrijvers in de twee eeuwen sindsdien hebben aangedragen.

De eerste is de bovennatuurlijke verklaring, de verklaring die het publiek in 1828 het liefst hoorde en die de zaak haar legendarische status gaf. Ann Marten had werkelijk een visioen gehad. De geest van Maria, of een hogere macht, had haar in een droom getoond waar het lichaam lag. Het was een boodschap van gene zijde, een stem uit de dood die gerechtigheid eiste. Deze verklaring was in het Engeland van de vroege negentiende eeuw niet zo vergezocht als het nu klinkt. Het geloof in dromen als goddelijke boodschappen was wijdverbreid, en de zaak-Marten werd door velen gezien als bewijs dat de Voorzienigheid waakte over de onschuldigen.

De tweede verklaring is pragmatischer. Ann Marten wist het omdat ze het had gezien, of omdat ze het had gehoord. Polstead was een klein dorp. De Red Barn stond op loopafstand van de huizen. Het is niet ondenkbaar dat Ann, of iemand anders in het dorp, iets had gezien op die avond van 18 mei 1827. Misschien had iemand William Corder alleen zien terugkeren van de schuur, zonder Maria. Misschien had iemand verse grond gezien op een plek waar geen verse grond hoorde te zijn. In een dorp waar iedereen alles van iedereen wist, is het mogelijk dat Ann Marten al maanden een vermoeden had, maar dat vermoeden niet durfde uit te spreken, totdat ze het verpakte als een droom. Een droom was veiliger dan een beschuldiging. Een droom kon niet worden weerlegd, kon niet leiden tot een aanklacht wegens laster, kon niet worden afgedaan als roddel. Een droom was een sociaal acceptabele manier om te zeggen wat iedereen dacht maar niemand hardop zei.

De derde verklaring gaat nog een stap verder. Sommige latere onderzoekers hebben gesuggereerd dat Ann Marten zelf meer wist dan ze liet blijken, niet omdat ze iets had gezien, maar omdat ze mogelijk betrokken was bij de omstandigheden rond Maria's dood, of omdat ze informatie had ontvangen van William Corder zelf. Er zijn aanwijzingen dat de relatie tussen Ann Marten en William Corder complexer was dan die van stiefmoeder en schoonzoon. Sommige bronnen suggereren dat er een seksuele relatie was geweest tussen Ann en William, hoewel dit niet met zekerheid is vastgesteld. Als dat zo was, zou het een heel ander licht werpen op de dromen: niet als bovennatuurlijk visioen, niet als dorpsroddel verpakt als nachtelijk beeld, maar als schuldgevoel dat zich een uitweg zocht.

Geen van deze drie verklaringen is ooit definitief bewezen. En misschien is dat precies waarom de zaak zo lang is blijven fascineren.

Wat wél vaststaat, is wat er na het proces en de executie gebeurde met het verhaal zelf. De moord op Maria Marten in de Red Barn werd binnen maanden na Corders dood een cultureel fenomeen van ongekende proporties. Het werd een van de meest vertelde, gezongen en opgevoerde verhalen in het negentiende-eeuwse Engeland.

De eerste golf was de pamflettenliteratuur. Drukkers in Londen, Bury St Edmunds en andere steden produceerden tientallen goedkope publicaties over de zaak, procesverslagen, biografieën van Corder, biografieën van Maria, moraliserende traktaten over de gevaren van buitenechtelijke relaties. Deze pamfletten werden op straat verkocht voor een paar penny en bereikten een publiek van honderdduizenden.

Daarna kwamen de balladen. Straatzangers componeerden liederen over de moord die op markten en kermissen werden gezongen. De bekendste ballade, vaak aangeduid als "The Murder of Maria Marten, or The Red Barn", werd een van de populairste volksliederen van de negentiende eeuw. Het lied vertelde het verhaal in eenvoudige, meeslepende coupletten: de jonge vrouw, de bedrieglijke minnaar, de geheime moord, de droom die het lichaam vond, de gerechtigheid die zegevierde. Het was een verhaal dat perfect paste in de traditie van de Engelse moordballade, een genre dat al eeuwen bestond en dat diende als een mengeling van nieuwsvoorziening, morele les en entertainment.

En toen kwam het theater. Binnen een jaar na de executie werd "Maria Marten, or The Murder in the Red Barn" opgevoerd als toneelstuk in theaters door heel Engeland. Het werd een van de meest gespeelde melodrama's van de negentiende eeuw. Het stuk werd honderden, misschien duizenden keren opgevoerd, in grote theaters in Londen en in kleine dorpszalen op het platteland. Het bleef populair tot ver in de twintigste eeuw, er zijn opvoeringen gedocumenteerd tot in de jaren 1940 en 1950. Het was het soort stuk dat elke reizende theatergroep in zijn repertoire had, een gegarandeerd succes bij elk publiek.

De Red Barn zelf werd een bedevaartsoord. Bezoekers kwamen van heinde en verre om de plek te zien waar Maria was begraven. Sommigen namen stukjes hout mee als souvenir, zoveel, dat de schuur geleidelijk werd gesloopt door souvenirjagers. Uiteindelijk bleef er niets van over. De plek waar de Red Barn had gestaan, is nu een open veld. Het Suffolk Heritage Explorer registreert de locatie als "former site", een plek die alleen nog bestaat als coördinaat op een kaart: TM 0000 3767.

Het graf van Maria Marten op het kerkhof van Polstead onderging hetzelfde lot. De grafsteen werd stukje bij beetje afgebroken door bezoekers die een fragment wilden meenemen. De kerk moest uiteindelijk een nieuwe steen plaatsen, en ook die werd beschadigd.

Er is iets verontrustends aan de manier waarop het Engeland van de negentiende eeuw omging met deze zaak. Maria Marten was een jonge vrouw die was vermoord door haar minnaar, begraven in een zak onder een schuurvloer, en elf maanden later opgegraven door haar eigen vader. Het was een tragedie. Maar het werd een industrie. Haar dood werd entertainment. Haar moordenaar werd een beroemdheid. Zijn huid werd een boekomslag. Zijn schedel werd een wetenschappelijk curiosum. De schuur waar ze was begraven werd afgebroken voor souvenirs. Haar grafsteen werd stukgeslagen door fans.

En toch, en dit is misschien het meest opmerkelijke aspect van het hele verhaal, was het de droom van Ann Marten die het langst bleef hangen in het collectieve geheugen. Niet de moord. Niet het proces. Niet de executie. Maar de droom. Het idee dat een dode vrouw op de een of andere manier een boodschap had gestuurd vanuit het graf. Dat de waarheid zich niet liet begraven, letterlijk niet, en een weg naar buiten vond via het onderbewustzijn van een stiefmoeder in een klein dorp in Suffolk.

In de juridische geschiedenis van Engeland is de zaak-Marten een curiositeit. Dromen zijn geen bewijs. Ze zijn niet toelaatbaar in een rechtszaal, niet reproduceerbaar, niet verifieerbaar. De droom van Ann Marten leidde niet tot de veroordeling van William Corder, dat deden de getuigenverklaringen, de groene zakdoek, de valse brieven, het fysieke bewijs. Maar de droom leidde wél tot de vondst van het lichaam. Zonder de droom, of wat Ann Marten als droom presenteerde, had Thomas Marten nooit gegraven. Had het lichaam misschien nog jaren, misschien voor altijd, onder de vloer van de Red Barn gelegen. Had William Corder misschien zijn hele leven in Londen geleefd met zijn nieuwe vrouw, eigenaar van een pension, respectabel en onverdacht.

De zaak roept een vraag op die groter is dan de zaak zelf. Hoeveel waarheid zit er verborgen in de dingen die we niet serieus nemen? In dromen, in onderbuikgevoelens, in de intuïtie van een vrouw die iedereen zou hebben genegeerd als ze had gezegd: "Ik denk dat mijn stiefdochter onder die schuur ligt"? Ann Marten verpakte haar kennis, of haar vermoeden, of haar visioen, afhankelijk van wat men gelooft, in de enige vorm die een vrouw van haar stand in 1828 ter beschikking stond. Een droom. En die droom veranderde alles.

William Corders in mensenhuid gebonden procesverslag ligt nog steeds in een vitrine in het Moyse's Hall Museum in Bury St Edmunds. Het leer is donkerbruin verkleurd. De tekst op de pagina's is nog leesbaar. Bezoekers staan er stil bij, sommigen met fascinatie, anderen met onbehagen. Het is een object dat niet in een categorie past, het is tegelijkertijd een juridisch document, een relikwie, een gruwelstuk en een herinnering aan een jonge vrouw uit een klein dorp die verdween op een avond in mei en elf maanden later werd gevonden omdat iemand een droom had.

Op het veld in Polstead waar de Red Barn ooit stond, groeit gras. Er is geen monument, geen plaquette, geen teken dat hier ooit iets is gebeurd. De coördinaten staan in een database van het Suffolk County Council. De grond is stil. Maar het verhaal is dat nooit geweest.