30 Jaar, Twintig Namen, Één Man

Op een ochtend in het voorjaar van 1984 stapte een man met een Brits paspoort op naam van David Hensley de lobby binnen van het Hôtel Negresco in Nice. Hij droeg een donkergrijs pak van Italiaanse snit, een leren aktetas en een glimlach die de receptioniste onmiddellijk op haar gemak stelde. Hij sprak vloeiend Frans met een licht Engels accent, reserveerde een suite voor vier nachten en betaalde vooruit, contant, in grote coupures. De receptioniste noteerde zijn paspoortnummer. Alles klopte. Het document was voorzien van de juiste watermerkpatronen, de correcte lettertypes, een stempel van Heathrow Airport gedateerd drie dagen eerder. Er was slechts één probleem: David Hensley bestond niet.

De man die zich die ochtend inschreef, heette ook geen Rubin, maar zo zou hij jaren later in interne politiedossiers worden aangeduid, als codenaam, omdat zijn werkelijke identiteit zo lang onbekend bleef dat rechercheurs een werknaam nodig hadden. De naam verwees naar de kleur van de stempelinkt die hij het vaakst gebruikte voor zijn vervalsingen: een diep, donker robijnrood.

Wat volgde was een van de langstlopende gevallen van identiteitsfraude in de Europese naoorlogse geschiedenis, een zaak die zich uitstrekte over minstens zes landen, drie decennia en naar schatting meer dan twintig volledig uitgewerkte valse identiteiten. Geen digitale fraude, geen gehackte databases. Alles analoog. Alles met de hand. Eén man, één koffer vol gereedschap, en een vermogen om te verdwijnen dat grenst aan het onvoorstelbare.

De eerste keer dat Europese autoriteiten onbewust met Rubin in aanraking kwamen, was vermoedelijk ergens begin jaren tachtig. In die periode doken in Zuid-Frankrijk en België paspoorten op die bij grenscontroles geen argwaan wekten, maar die achteraf, soms pas jaren later, bleken te zijn vervaardigd buiten officiële kanalen. Het ging niet om grove vervalsingen. Het waren documenten die zo nauwkeurig de officiële productieprocessen nabootsten dat ze bij standaardcontroles niet opvielen.

De techniek was opmerkelijk. In de jaren tachtig waren Europese paspoorten nog grotendeels papieren boekjes, beveiligd met watermerken, droogstempels, UV-reactieve inkten en specifieke bindtechnieken. Elk land had eigen specificaties. Een Frans paspoort gebruikte ander papier dan een Belgisch. De Britse variant had een kenmerkend reliëf op de omslag dat met een speciale pers werd aangebracht. De meeste vervalsers kozen één land en specialiseerden zich daarin. Rubin niet. Uit latere reconstructies bleek dat hij documenten produceerde van minstens zeven verschillende nationaliteiten: Brits, Frans, Belgisch, Duits, Italiaans, Zwitsers en Luxemburgs.

Dat vereiste niet alleen technische vaardigheid, maar ook een obsessieve kennis van bureaucratische systemen. Elk land had eigen nummersystemen voor paspoorten, eigen conventies voor de volgorde van voornamen, eigen formaten voor geboortedata. Een Belgisch paspoort uit 1982 had een ander lettertype dan een exemplaar uit 1986. Rubin kende die verschillen. Hij bestudeerde ze met de precisie van een filatellist die postzegels catalogiseert, maar dan met het doel om overheden te misleiden.

Zijn werkwijze werd pas decennia later gereconstrueerd, toen Belgische en Franse rechercheurs onafhankelijk van elkaar patronen begonnen te herkennen in ogenschijnlijk losstaande fraudezaken. De puzzelstukken kwamen langzaam bij elkaar.

Het eerste concrete spoor dat later aan Rubin werd gekoppeld, dook op in Brussel in 1987. Een man die zich uitgaf als Jean-Marc Dupret, een Belgische zakenman, opende rekeningen bij drie verschillende banken in een tijdsbestek van twee weken. Hij presenteerde telkens een Belgische identiteitskaart, een rijbewijs en een uittreksel uit het handelsregister van een bedrijf dat gespecialiseerd zou zijn in import van Italiaanse bouwmaterialen. De documenten doorstonden de controles. De bankmedewerkers hadden geen reden tot twijfel.

In de maanden die volgden, werden via die rekeningen bedragen ontvangen van buitenlandse bedrijven, betalingen voor leveringen die nooit plaatsvonden. Tegen de tijd dat de eerste bank argwaan kreeg, was Jean-Marc Dupret verdwenen. De rekeningen waren leeggehaald. Het totale bedrag: omgerekend zo'n 340.000 euro in hedendaagse waarde.

De Brusselse politie opende een onderzoek. Ze vonden het kantooradres dat Dupret had opgegeven, een brievenbusfirma in een kantoorgebouw aan de Louizalaan. De verhuurder herinnerde zich een beleefde man met een licht accent dat hij niet kon plaatsen. Frans? Duits? De man had drie maanden huur vooruitbetaald, in contanten, en was daarna zelden gezien. In het kantoor troffen rechercheurs niets aan behalve een leeg bureau, een telefoontoestel en een prullenbak met daarin snippers papier.

Die snippers werden gereconstrueerd. Het kostte een forensisch team twee weken om de fragmenten samen te voegen. Wat ze vonden was een gedeeltelijke kopie van een blanco Belgisch identiteitskaartformulier, niet het officiële formulier dat gemeenten gebruikten, maar een reproductie die zo nauwkeurig was dat het verschil alleen zichtbaar werd onder een loep. De lijndikte van het kader was een fractie van een millimeter te dun. Dat was alles.

Het was het eerste tastbare bewijs dat iemand Belgische identiteitsdocumenten reproduceerde op een niveau dat ver boven het gebruikelijke lag. De zaak-Dupret werd geclassificeerd als oplichting en bleef onopgelost.

Drieduizend kilometer verderop en twee jaar later, in 1989, arresteerde de politie van Zürich een man die zich uitgaf als Friedrich Wenger, een Zwitserse ingenieur. Wenger had geprobeerd een bankkluis te openen met documenten die bij nadere inspectie vals bleken, niet omdat ze er slecht uitzagen, maar omdat het paspoortnummer dat hij presenteerde toevallig overeenkwam met dat van een vrouw uit Bern die drie maanden eerder haar paspoort als gestolen had opgegeven. Een numerieke toevalstreffer. De vervalser had een willekeurig nummer gekozen dat toevallig al in het systeem stond als gestolen.

Friedrich Wenger werd vastgehouden voor verhoor. Hij sprak vloeiend Duits met een accent dat de Zwitserse rechercheurs niet konden thuisbrengen. Tijdens het verhoor was hij beleefd, coöperatief en volkomen onleesbaar. Hij gaf een adres op in Luzern dat niet bestond. Hij noemde een werkgever die niet te traceren was. Na 48 uur, het maximale dat de Zwitserse wet toestond zonder formele aanklacht, moest hij worden vrijgelaten, de bankkluis was immers niet geopend, en het bezit van een vals paspoort was op dat moment in Zwitserland een overtreding, geen misdrijf.

Friedrich Wenger liep de deur uit en verdween.

De Zwitserse politie stuurde de vingerafdrukken die tijdens het verhoor waren afgenomen door naar Interpol. In 1989 was dat een traag proces, fysieke kaarten, postverkeer, handmatige vergelijking. Het duurde maanden. Toen het antwoord kwam, was het verrassend: de afdrukken kwamen overeen met die van een man die in 1986 in Lyon was aangehouden voor het gebruik van een vals Frans rijbewijs. Die man had zich toen voorgesteld als Philippe Moreaux. Ook hij was na korte tijd vrijgelaten. Ook hij was daarna spoorloos verdwenen.

Twee namen. Twee landen. Dezelfde vingerafdrukken. Voor het eerst begon het vermoeden te ontstaan dat hier niet twee afzonderlijke kleine fraudeurs aan het werk waren, maar één persoon die systematisch opereerde.

De jaren negentig waren Rubins productiefste periode, en tegelijkertijd de jaren waarin hij het moeilijkst te traceren was. Europa veranderde snel. De Schengenakkoorden, die vanaf 1995 grenscontroles tussen deelnemende landen afschaften, maakten het reizen tussen landen eenvoudiger. Voor gewone burgers was dat een zegen. Voor iemand die leefde van valse identiteiten was het een gouden tijdperk.

Rubin maakte er gebruik van op een manier die getuigde van strategisch inzicht. Hij opereerde nooit lang op dezelfde plek. Uit de latere reconstructie bleek een patroon: hij verbleef gemiddeld drie tot vijf maanden in een stad, zette daar een of twee frauduleuze constructies op, meestal gerelateerd aan fictieve bedrijven, valse facturen of het openen van bankrekeningen, en verdween voordat iemand argwaan kreeg. Zijn route door Europa leek willekeurig, maar had een logica: hij keerde nooit terug naar een stad waar hij eerder actief was geweest. Nooit.

In 1991 dook een man op in Hamburg die zich voorstelde als Klaus Brenner, een Duits-Zwitserse consultant. Hij huurde een appartement in het Rotherbaum-district, opende een zakelijke rekening bij de Commerzbank en begon facturen te sturen naar bedrijven in Scandinavië voor adviesdiensten die nooit waren geleverd. Tegen de tijd dat de eerste klachten binnenkwamen, was Klaus Brenner verhuisd. Het appartement was leeg. De buren herinnerden zich een rustige man die vroeg opstond en laat thuiskwam. Eén buurvrouw herinnerde zich dat hij altijd een grote leren koffer bij zich had, niet een reiskoffer, maar een platte, brede koffer, het soort dat kunstenaars gebruiken om tekeningen te vervoeren.

Die koffer zou later een centraal element worden in het onderzoek.

In 1993 werd in Luxemburg een man aangehouden die zich uitgaf als Pierre Gauthier, een Franse ondernemer. Hij had geprobeerd een lening af te sluiten bij een Luxemburgse bank met documenten van een bedrijf dat geregistreerd stond in Straatsburg. De bank had een routinecontrole uitgevoerd en ontdekt dat het bedrijf weliswaar bestond in het handelsregister, maar dat het adres een leegstaand pand was. De man werd aangehouden.

Tijdens de fouillering vonden agenten in zijn bezit: twee paspoorten, een Frans en een Belgisch, op verschillende namen, een Luxemburgse identiteitskaart op weer een andere naam, en een set visitekaartjes voor vier verschillende bedrijven. In zijn hotelkamer troffen ze de koffer aan.

De inhoud van die koffer werd later beschreven in een Luxemburgs politierapport dat in 2003 werd vrijgegeven na een verzoek op basis van de Luxemburgse wet op openbaarheid van bestuur. Het rapport somde op: een draagbare lichtbak van professionele kwaliteit, een set exacto-messen in verschillende diktes, pincetten, een loep met ingebouwde verlichting, drie flesjes inkt in verschillende kleuren, waaronder robijnrood, een stempelkussen, een set rubberen stempels, blanco papier van verschillende diktes en texturen, een klein handpersfje dat leek op een boekbinderspers, en een map met daarin gedetailleerde aantekeningen over de specificaties van identiteitsdocumenten uit zes Europese landen.

Die aantekeningen waren geschreven in een minuscuul, precies handschrift, in het Frans. Ze bevatten afmetingen tot op de tiende millimeter. Kleurcodes van inkten. Beschrijvingen van watermerkpatronen. Notities over welke UV-lampen bij welke grensposten werden gebruikt en op welke golflengte ze opereerden. Het was, in essentie, een handboek voor documentvervalsing, geschreven door iemand die het vak had verheven tot een ambacht.

Pierre Gauthier werd aangeklaagd voor documentvervalsing en fraude. Hij werd veroordeeld tot veertien maanden gevangenisstraf. Tijdens het proces weigerde hij zijn werkelijke naam te noemen. Hij sprak Frans, maar de taalkundige expert die door de rechtbank was ingeschakeld, concludeerde dat zijn moedertaal waarschijnlijk niet Frans was. De expert vermoedde Duits of mogelijk Nederlands, op basis van subtiele fonetische patronen in zijn uitspraak van bepaalde klinkers.

Na het uitzitten van zijn straf werd Pierre Gauthier in 1995 vrijgelaten. De Luxemburgse autoriteiten hadden geen land om hem naar uit te zetten, omdat zijn werkelijke nationaliteit onbekend was. Hij werd vrijgelaten met de verplichting zich wekelijks te melden bij de politie. Na twee meldingen verscheen hij niet meer. Een huisbezoek op het adres dat hij had opgegeven leverde niets op. Het adres bestond, maar de bewoner, een bejaarde vrouw, had nog nooit van Pierre Gauthier gehoord.

De doorbraak in het onderzoek kwam niet door briljant politiewerk, maar door een bureaucratische toevalligheid. In 1998 begon Interpol met het digitaliseren van vingerafdrukdossiers die tot dan toe alleen op papier bestonden. Het was een monsterklus, miljoenen kaarten uit tientallen landen moesten worden gescand en ingevoerd in het nieuwe AFIS-systeem, het Automated Fingerprint Identification System.

Een technicus in Lyon, waar Interpol zijn hoofdkwartier had, voerde op een dinsdag in november 1998 een batch kaarten in uit Luxemburg. Het systeem gaf een match. De vingerafdrukken van Pierre Gauthier kwamen overeen met die van Friedrich Wenger uit Zürich, 1989. En die kwamen overeen met die van Philippe Moreaux uit Lyon, 1986.

Drie namen. Drie landen. Drie arrestaties over een periode van twaalf jaar. Eén persoon.

De technicus markeerde de match en stuurde het door naar de afdeling internationale fraude. Daar belandde het dossier op het bureau van een Franse rechercheur die later in een interview met het vakblad Revue Internationale de Police Criminelle zou verklaren dat hij aanvankelijk dacht dat het om een fout in het systeem ging. Drie identiteiten in drie landen, zonder dat iemand het verband had gelegd, dat leek onwaarschijnlijk. Maar de vingerafdrukken logen niet.

Het dossier kreeg een codenaam. De keuze viel op Rubin, naar de robijnrode inkt die in de Luxemburgse koffer was aangetroffen.

Vanaf 1999 begon een klein team van Interpol-analisten het spoor van Rubin te reconstrueren. Ze werkten achterwaarts in de tijd, vanuit de drie bekende arrestaties, en probeerden patronen te vinden in onopgeloste fraudezaken in de betrokken regio's. Het was minutieus werk. Ze doorzochten politiearchieven in Frankrijk, België, Zwitserland, Duitsland en Luxemburg, op zoek naar zaken met een vergelijkbaar profiel: fictieve bedrijven, valse identiteitsdocumenten van hoge kwaliteit, een verdachte die spoorloos verdween.

Ze vonden er meer dan ze hadden verwacht.

In totaal identificeerden ze tussen 1999 en 2004 zeventien zaken in zes landen die met hoge waarschijnlijkheid aan Rubin konden worden toegeschreven. De oudste dateerde uit 1983, een geval van bankfraude in Marseille waarbij een man met een Italiaans paspoort op naam van Roberto Falcone een rekening had geopend, drie maanden later had leeggehaald en was verdwenen. De jongste dateerde uit 1997, een poging tot verzekeringsfraude in Keulen waarbij een man met een Duits paspoort op naam van Martin Schäfer een schadeclaim had ingediend voor een bedrijf dat niet bestond.

Het totale geschatte schadebedrag over alle zeventien zaken: ruim 2,1 miljoen euro. Geen astronomisch bedrag voor dertig jaar activiteit. Rubin was geen grootschalige crimineel in de traditionele zin. Hij stal geen miljoenen in één klap. Hij opereerde klein, precies en consistent, net genoeg om comfortabel te leven, nooit genoeg om grote aandacht te trekken.

Dat was misschien wel zijn grootste talent: zelfbeheersing.

De analisten stelden een profiel op. Rubin was vermoedelijk geboren tussen 1950 en 1960, gezien de geschatte leeftijd bij zijn eerste bekende activiteit. Hij was waarschijnlijk opgeleid in een ambachtelijke of grafische discipline, drukker, lithograaf, boekbinder of iets verwants. Hij sprak minstens vier talen vloeiend: Frans, Duits, Engels en vermoedelijk Nederlands of een Scandinavische taal. Hij had geen bekende banden met georganiseerde misdaad. Hij werkte alleen.

Dat laatste was opmerkelijk. De meeste documentvervalsers in Europa opereerden in netwerken, ze maakten documenten voor anderen, voor mensensmokkelaars, voor criminele organisaties. Rubin maakte documenten uitsluitend voor zichzelf. Hij was tegelijkertijd producent en consument van zijn eigen vervalsingen. Een eenmansbedrijf in identiteitsfraude.

Het profiel werd in 2001 verspreid onder politiediensten in de Schengenzone, vergezeld van de drie bekende foto's, uit Lyon, Zürich en Luxemburg. Op elke foto zag de man er anders uit. Niet door vermommingen in theatrale zin, geen pruiken of valse baarden, maar door subtiele aanpassingen. Een ander kapsel. Een bril met dik montuur versus contactlenzen. Een snor die er de ene keer wel was en de andere keer niet. Kleding die paste bij de identiteit die hij droeg: een tweedjasje voor de Britse zakenman, een strak pak voor de Franse ondernemer, een casual overhemd voor de Zwitserse ingenieur.

De foto's werden geanalyseerd door een specialist in gezichtsherkenning van het Bundeskriminalamt in Wiesbaden. De specialist bevestigde dat het om dezelfde persoon ging, maar merkte op dat de man een uitzonderlijk vermogen had om zijn gezichtsuitdrukking te veranderen. Op de foto uit Lyon leek hij tien jaar ouder dan op die uit Zürich, terwijl de foto's slechts drie jaar uit elkaar lagen. Het was niet alleen een kwestie van uiterlijke aanpassingen, de man leek in staat om zijn hele houding, zijn hele uitstraling te veranderen.

Tussen 2001 en 2006 werd het stil rond Rubin. Geen nieuwe zaken die aan zijn profiel voldeden. Geen meldingen, geen sporen. Binnen het Interpol-team ontstonden twee theorieën. De eerste: Rubin was gestopt, mogelijk door leeftijd of ziekte. De tweede: hij had zijn methode aangepast aan het digitale tijdperk en opereerde nu op een manier die niet meer paste bij het oude profiel.

De tweede theorie bleek dichter bij de waarheid te liggen.

In 2007 ontdekte de Belgische Federale Politie tijdens een routinecontrole van het Rijksregister een anomalie. Een man die geregistreerd stond als Belgisch staatsburger, geboren in Luik in 1958, wonend in Antwerpen, bleek bij nadere inspectie niet te bestaan. Zijn geboorteakte was een vervalsing. Zijn identiteitskaart was echt, uitgegeven door de gemeente Antwerpen op basis van de valse geboorteakte. Zijn rijbewijs was echt. Zijn bankrekeningen waren echt. Alles was echt, behalve de persoon zelf.

De man had acht jaar in Antwerpen gewoond. Hij betaalde belasting. Hij had een huisarts. Hij was lid van een tennisclub. Buren kenden hem als een vriendelijke, teruggetrokken man die iets deed in de consultancy. Niemand had ooit reden gehad om aan zijn identiteit te twijfelen.

De Belgische rechercheurs die de zaak onderzochten, namen vingerafdrukken af in het appartement. De match met het Rubin-dossier kwam binnen 24 uur.

Het was een moment dat de rechercheurs later beschreven als onwerkelijk. De man die ze al jaren zochten als een spook dat door Europa reisde, had acht jaar lang een volkomen normaal leven geleid in een appartement aan de Frankrijklei in Antwerpen. Hij had boodschappen gedaan bij de Albert Heijn op de hoek. Hij had zijn vuilnis buiten gezet op de juiste dagen. Hij had, voor zover de buren wisten, nooit iets verdachts gedaan.

Maar tegen de tijd dat de politie het appartement binnenviel, was hij weg. Het appartement was netjes opgeruimd. De koelkast was leeg. De kasten waren leeg. Op de keukentafel lag een sleutel met een briefje: "Voor de verhuurder."

De koffer was nergens te vinden.

De jacht intensiveerde. De Belgische Federale Politie werkte nu samen met het BKA in Duitsland, de Police Judiciaire in Frankrijk en Interpol. Het dossier werd opgewaardeerd. Rubin was niet langer een curiositeit uit oude archieven, hij was een actieve verdachte die zojuist was ontsnapt.

Rechercheurs reconstrueerden zijn leven in Antwerpen. Ze spraken met buren, winkelbedienden, de receptionist van de tennisclub. Het beeld dat ontstond was consistent: een beleefde, intelligente man die weinig over zichzelf vertelde maar nooit onvriendelijk was. Hij sprak vloeiend Nederlands met wat de buren omschreven als een "neutraal" accent, niet duidelijk Vlaams, niet duidelijk Nederlands, eerder het soort Nederlands dat iemand spreekt die de taal perfect heeft geleerd zonder ergens specifiek op te groeien.

De huisarts die hij had bezocht, herinnerde zich dat de man had geklaagd over rugklachten, het soort klachten dat past bij iemand die veel uren gebogen over een werkbank doorbrengt. De arts had röntgenfoto's laten maken. Die foto's werden nu onderdeel van het dossier: de eerste medische gegevens van een man wiens werkelijke naam nog steeds onbekend was.

In het appartement vonden forensisch onderzoekers microscopische sporen van inkt op het aanrechtblad in de keuken. Analyse wees uit dat het ging om een speciaal type drukinkt dat werd gebruikt in de grafische industrie, niet het soort dat je in een gewone kantoorboekhandel koopt. Op de vloer van de slaapkamer vonden ze minuscule papiervezels van minstens drie verschillende papiersoorten, waaronder een type dat werd gebruikt voor officiële documenten in Frankrijk.

Rubin had in zijn Antwerpse appartement gewerkt. Acht jaar lang had hij, vermoedelijk aan de keukentafel of op een werkbank in de slaapkamer, identiteitsdocumenten vervaardigd. De buren hadden niets gemerkt. Er was geen drukmachine, geen chemisch lab, alleen de inhoud van die ene koffer, de handen van een vakman, en eindeloos geduld.

Na zijn vertrek uit Antwerpen werd het opnieuw stil. Maanden verstreken zonder sporen. De samenwerking tussen de politiediensten, die aanvankelijk intensief was geweest, verloor momentum. Andere zaken kregen prioriteit. Het Rubin-dossier bleef open, maar actief werd er steeds minder aan gewerkt.

Toen, in het najaar van 2009, kreeg de Franse Police Judiciaire een tip van een bankmedewerker in Straatsburg. Een man had geprobeerd een zakelijke rekening te openen met documenten die technisch perfect waren, maar die een detail bevatten dat de bankmedewerker, een voormalig douanier die na zijn pensionering bij de bank was gaan werken, niet vertrouwde. Het ging om een Frans paspoort waarvan het nummer begon met een reeks die, volgens de kennis van de oud-douanier, niet overeenkwam met het opgegeven jaar van uitgifte.

Het was een miniem detail. Een discrepantie van twee cijfers in een reeks van negen. Het soort fout dat 999 van de 1000 bankmedewerkers nooit zou opvallen. Maar deze man had dertig jaar lang paspoorten gecontroleerd aan de Frans-Duitse grens, en sommige patronen zaten in zijn geheugen gebrand.

De bankmedewerker hield de man aan de praat terwijl een collega discreet de politie belde. De man leek niets te merken. Hij was ontspannen, praatte over zijn bedrijf, iets met import van medische apparatuur, en dronk de koffie die hem was aangeboden.

De politie arriveerde binnen twintig minuten. Twee agenten in burger betraden de bank. Ze identificeerden zich. De man achter het bureau keek op, en volgens het latere proces-verbaal veranderde er iets in zijn ogen, een fractie van een seconde waarin de masker viel en er iets zichtbaar werd wat een van de agenten later omschreef als "vermoeidheid."

Hij rende niet. Hij protesteerde niet. Hij stond op, legde zijn handen op het bureau en zei, in accentloos Frans: "Het was een kwestie van tijd."

De man die in Straatsburg werd gearresteerd, droeg een Frans paspoort op naam van Laurent Beaumont. In zijn bezit waren ook een Belgische identiteitskaart op naam van Marc Vandenberghe en een Duits rijbewijs op naam van Thomas Hartmann. In zijn hotelkamer, het Hôtel Régent Petite France, een driesterrenhotel aan de Ill, vonden agenten de koffer.

De inhoud was in essentie dezelfde als in 1993 in Luxemburg, maar geüpdatet. Naast de vertrouwde lichtbak, messen en inkten bevatte de koffer nu ook een kleine draagbare scanner, een laptop met daarop gedetailleerde scans van blanco documentformulieren uit acht landen, en een USB-stick met honderden bestanden, templates, lettertypen, watermerkpatronen, hologramontwerpen. Rubin was met de tijd meegegaan. De ambachtsman had digitale gereedschappen geadopteerd, maar de kern van zijn methode was hetzelfde gebleven: precisie, geduld en een obsessieve aandacht voor detail.

Op de laptop vonden forensisch IT-specialisten ook iets anders: een spreadsheet met daarin een overzicht van alle identiteiten die Rubin had gebruikt, geordend op land en periode. Het was een boekhouding van zijn eigen levens. Drieëntwintig namen in totaal. Zeven nationaliteiten. De oudste vermelding dateerde uit 1981. De recentste was Laurent Beaumont, de identiteit waarmee hij zojuist was gearresteerd.

Drieëntwintig namen. Dertig jaar. Eén persoon.

Het proces dat volgde, in 2011, voor de Tribunal de Grande Instance in Straatsburg, was een juridisch unicum. De verdachte weigerde consequent zijn werkelijke naam te noemen. Hij werd berecht als "Laurent Beaumont, alias Pierre Gauthier, alias Friedrich Wenger, alias Philippe Moreaux", gevolgd door een lijst van negentien andere namen. De aanklacht omvatte documentvervalsing, identiteitsfraude en oplichting in zes landen.

Tijdens het proces sprak de verdachte voor het eerst uitgebreid over zijn methode. Niet uit berouw, hij toonde weinig emotie, maar met de zakelijke precisie van iemand die zijn vak uitlegt. Hij beschreef hoe hij papier selecteerde op basis van gewicht, textuur en kleur. Hoe hij watermerkpatronen bestudeerde door officiële documenten tegen het licht te houden en ze millimeter voor millimeter te tekenen. Hoe hij stempels sneed uit rubber met een chirurgisch mes, werkend onder een vergrootglas, soms uren aan één stempel. Hoe hij de juiste inkten mengde, de robijnrode inkt, zijn handelsmerk, was een mengsel van drie pigmenten dat hij zelf had ontwikkeld omdat geen commercieel beschikbare inkt exact de juiste tint had.

De rechter vroeg hem waarom hij het deed. Niet voor het geld, het totale bedrag dat hij in dertig jaar had verduisterd was, naar de maatstaven van georganiseerde misdaad, bescheiden. De verdachte dacht lang na. Toen zei hij: "Omdat ik het kon."

Hij werd veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf. De straf was relatief mild, gezien de omvang van zijn activiteiten, maar de rechter hield rekening met het feit dat de individuele schadebedragen beperkt waren en dat er geen sprake was van geweld of betrokkenheid bij zwaardere criminaliteit.

Na zijn veroordeling probeerden journalisten en onderzoekers zijn werkelijke identiteit te achterhalen. DNA-analyse leverde geen match op in Europese databases. Zijn vingerafdrukken waren alleen gekoppeld aan zijn eigen aliassen. Taalkundige analyse van zijn spraakpatronen, uitgevoerd door een team van de Universiteit van Leiden, suggereerde dat zijn moedertaal waarschijnlijk Nederlands was, met mogelijke invloeden van het Duits. De onderzoekers vermoedden dat hij was opgegroeid in de grensregio tussen Nederland en Duitsland, of mogelijk in Belgisch Limburg.

Een journalist van het Belgische weekblad Knack publiceerde in 2013 een uitgebreid artikel waarin hij een theorie presenteerde: Rubin was mogelijk een voormalig werknemer van een drukkerij in de regio Maastricht-Aken-Luik die in