Joseph Zarelli, 4 Jaar, 65 Jaar Lang Naamloos

Op een grauwe februariochtend in 1957 reed een jonge student van La Salle College over een modderig zandpad in Fox Chase, een rustige buitenwijk in het noordoosten van Philadelphia. Frederick Benonis was op weg om konijnenvallen te controleren langs Susquehanna Road, een afgelegen strook waar de stad overging in bos en struikgewas. Het had die ochtend gemotregend. De grond was zompig, de lucht kil, en tussen de kale bomen hing een laag mist die het daglicht filterde tot een grauw schijnsel.

Benonis parkeerde zijn auto langs de berm en stapte uit. Onder zijn schoenen kraakte afval, roestige blikken, kapotte flessen, een verroest stuk ijzer. Het terrein langs de weg diende al jaren als illegale stortplaats voor de buurt. Niemand keek er twee keer naar. Benonis liep het struikgewas in, bukte zich om een val te inspecteren, en zag toen iets wat niet bij de rest van het afval paste. Tussen het lage groen, half verscholen achter een boomstronk, lag een grote kartonnen doos op zijn kant. Het was lichtbruin golfkarton, vochtig aan de randen, en op de zijkant stond in vervaagde letters de merknaam van een babywiegje van warenhuis J.C. Penney. Eén flap stond open.

Frederick Benonis keek naar binnen. In de doos lag iets wat hij eerst aanzag voor een pop, een klein, bleek gezicht, roerloos, de ogen gesloten. Zijn maag draaide zich om. Dat was geen pop. Dat was een kind.

Met trillende handen stapte hij achteruit. Hij rende naar de dichtstbijzijnde telefoon en belde de politie.

Kort daarna stopte een patrouillewagen op het smalle pad. Agent Elmer Palmer stapte uit, zijn regenjas dichtgeknoopt tegen de motregen. Hij liep naar de plek die Benonis had beschreven, knipte zijn zaklamp aan en scheen in de kartonnen doos. In de lichtbundel werd zichtbaar wat Benonis al had gezien: het lichaam van een klein jongetje, naakt, gewikkeld in een verschoten geruite flanellen deken. De deken was verwassen, met donkergroene en bruine ruiten, op sommige plekken versleten tot op de draad. Het kind was mager. Over zijn hele lichaam waren kneuzingen zichtbaar.

Palmer knielde neer. Hij strekte voorzichtig twee vingers uit en raakte het been van het kind aan. Koud. Geen hartslag, geen ademhaling. Het jongetje was al enige tijd dood. Palmer trok de deken voorzichtig over het kleine lichaam, stond op en liep terug naar zijn auto om versterking te vragen. Binnen het uur stond het zandpad vol met politieauto's, een ambulance en een forensisch team.

Rechercheurs openden de doos volledig en tilden het lichaam er voorzichtig uit. Ze legden het op een metalen mortuariumbrancard. Een van de agenten, niemand weet precies wie, legde een schoon wit katoenen zakdoekje over het onderlichaam van het kind. Een klein gebaar van waardigheid, te midden van een scène die elke aanwezige agent zou bijblijven. Fotografen maakten opnames met een Speed Graphic camera, het standaard politie-apparaat van die tijd: een grote, hoekige doos met een glazen lens die zwart-witbeelden vastlegde op losse filmplaten. Elke klik van de sluiter echode tussen de bomen.

De autopsie, uitgevoerd diezelfde dag in het mortuarium van Philadelphia, bevestigde wat de agenten al vermoedden. Het jongetje was ongeveer 4 jaar oud. De doodsoorzaak was stompe geweldsinwerking op het hoofd. Het kind was ernstig ondervoed. Zijn haar was kort en onregelmatig geknipt, alsof iemand het haastig met een schaar had afgeknipt. Op zijn lichaam zaten littekens die wezen op langdurige mishandeling.

Maar het meest verontrustende detail was niet wat de patholoog vond. Het was wat er ontbrak. Er was geen vermissingsmelding. Nergens in Philadelphia, nergens in de staat Pennsylvania, nergens in de hele Verenigde Staten had iemand een jongetje van die leeftijd als vermist opgegeven. Alsof het kind nooit had bestaan.

De politie van Philadelphia begon een van de meest intensieve identificatiepogingen in de geschiedenis van de stad. Rechercheurs lieten een kunstenaar een tekening maken van het gezicht van het jongetje, de ogen open, het haar netjes gekamd, alsof hij leefde. Die tekening werd gedrukt op 400.000 flyers. Postbodes kregen de opdracht om bij elke brievenbus in Philadelphia een exemplaar achter te laten. De flyer verscheen in kranten, op prikborden in supermarkten, in kerken en scholen. Het gezicht van het onbekende kind keek de inwoners van Philadelphia aan vanuit elke hoek van de stad.

Niemand herkende hem.

Rechercheurs gingen deur aan deur in de wijken rond Fox Chase. Ze bezochten elk huis binnen een straal van kilometers rond de vindplaats. Ze spraken met honderden gezinnen, controleerden geboorteregisters, doorzochten ziekenhuisarchieven. Ze ondervroegen eigenaren van wasserettes over de geruite deken. Ze traceerden de J.C. Penney-doos naar een winkel in het noordoosten van Philadelphia, maar het wiegje dat erin had gezeten was contant betaald. Geen naam, geen adres, geen spoor.

De zaak trok nationale aandacht. Kranten van New York tot Los Angeles berichtten over het mysterie. Tips stroomden binnen, honderden, uiteindelijk duizenden. Rechercheurs volgden elk spoor. Ze onderzochten of het kind misschien een Hongaarse vluchteling was, meegekomen met de golf immigranten die na de Hongaarse Opstand van 1956 naar Amerika was gevlucht. Dood spoor. Ze onderzochten of hij verband hield met vermiste kinderen in andere staten. Dood spoor. Ze spraken met directeuren van weeshuizen, met artsen, met priesters. Niemand kende het jongetje.

Op een gegeven moment richtten de rechercheurs hun aandacht op een groot gebouw dat op slechts enkele honderden meters van de vindplaats stond: een tehuis voor meisjes en jonge vrouwen, gerund door een kerkelijke organisatie. Het terrein grensde bijna aan de plek waar de doos was gevonden. Agenten doorzochten het gebouw, ondervroegen het personeel en de bewoonsters. Ze vonden niets concreets. De connectie bleef een vermoeden, nooit bewezen.

Weken werden maanden. Maanden werden jaren. Het jongetje bleef naamloos.

Omdat niemand het lichaam opeiste, werd het kind begraven in een zogenaamd potter's field, een gemeentelijk kerkhof voor ongeïdentificeerde doden, veroordeelden en mensen die niemand hadden. Het graf kreeg geen naam. Alleen een houten plank met de woorden: "Heavenly Father, Bless This Unknown Boy." Tussen de graven van naamloze volwassenen lag nu een naamloos kind, in een kist die de stad had betaald.

De zaak werd officieel nooit gesloten. Maar in de praktijk liep het onderzoek vast. De dossiers verdwenen naar de archieven van het politiebureau. De flyers vergelden. Philadelphia ging verder met leven. Alleen een handvol rechercheurs bleef het dossier af en toe opentrekken, de foto's bekijken, de getuigenverklaringen herlezen, en dan weer sluiten, zonder antwoorden.

Een van hen was rechercheur Remington Bristow van het bureau van de lijkschouwer. Bristow had de zaak in 1957 als een van de eersten onderzocht, en hij kon het niet loslaten. Terwijl zijn collega's met pensioen gingen of naar andere zaken overstapten, bleef Bristow terugkeren naar het dossier. Hij reed in zijn vrije tijd door de wijken rond Fox Chase, klopte aan bij huizen, stelde vragen. Hij bezocht de vindplaats regelmatig, alsof de plek hem iets zou vertellen wat hij eerder had gemist. Hij besteedde zijn eigen geld aan het onderzoek, reiskosten, telefoonrekeningen, kopieën van documenten.

Bristow ontwikkelde in de loop der jaren een eigen theorie. Hij was ervan overtuigd dat het kind een connectie had met het nabijgelegen tehuis voor meisjes. Hij wees op de korte afstand tussen het gebouw en de vindplaats, op het feit dat de deken die om het kind was gewikkeld leek op dekens die in instellingen werden gebruikt. Maar bewijs ontbrak. Het tehuis was inmiddels gesloten. Getuigen waren verhuisd of overleden. Bristow bleef zoeken tot hij zelf stierf, in 1993, zonder ooit te weten wie het jongetje was. Hij had 36 jaar aan de zaak gewerkt.

Na Bristows dood dreigde de zaak definitief te verdwijnen in de vergetelheid. Maar in 1998 gebeurde er iets opmerkelijks. De Vidocq Society, een ongewone organisatie van gepensioneerde FBI-agenten, forensisch experts en rechercheurs die zich vrijwillig bezighielden met onopgeloste zaken, nam de zaak over. De oprichter en directeur van de groep, Bill Fleisher, had over de Boy in the Box gelezen en besloot dat dit kind een naam verdiende.

De Vidocq Society overtuigde de autoriteiten om het lichaam op te graven. In november 1998, meer dan 41 jaar na de begrafenis, werd de kist uit de grond getild. Forensisch experts openden het deksel voorzichtig. Het lichaam was grotendeels vergaan, maar er was genoeg materiaal over om DNA te extraheren. Een patholoog trok een kies uit de kaak van het kind, het enige botmateriaal dat voldoende intact was voor analyse. Het DNA werd geëxtraheerd en opgeslagen.